|
|
|
ସାକ୍ଷରତା
୨୦୦୭ ମସିହାରେ ୧୫ ରୁ ୩୫ ବୟସ୍କ ଅଶିକ୍ଷିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ୭୫% କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ସାକ୍ଷରତା ପ୍ରାରମ୍ଭର ଲକ୍ଷନେଇ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସାକ୍ଷରତା ପରିଷଦ ୧୯୮୮ ମସିହାରେ ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ କରାଗଲା. ସ୍ଥାନୀୟ ସଂଗଠିତ ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ସାମାଜିକ ବ୍ୟାପାର ଏବଂ ଗଣ ସାମାଜିକ ଶିକ୍ଷା ଓ ଜାଗୃତିକୁ ବ୍ୟାପକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଏକୀଭୂତ କରି ସମୂହ ଚଳନ ଉପରେ ଏହା ନିର୍ଭର କଲା. ୨୦୦୧ ମସିହା ଜନଗଣନା ସୂଚିତ କରେ ଯେ, ଦେଶରେ ସାକ୍ଷରତା ସ୍ତର ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ୫୨.୨୧ % ଠାରୁ ୬୫. ୩୮% ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି. ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ସର୍ବମୋଟ୍ ନିରକ୍ଷରମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ହ୍ରାସ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ୩୨୯ ନିୟୁତରୁ ୩୦୪ ନିୟୁତ ହୋଇଛି. ତଥାପି ହାରାହାରି ଅଧିକାଂଶ ଅସମାନତା ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ନିରକ୍ଷରତା ଏବଂ ଅନେକ କାରଣ ଯଥା - କ୍ଷେତ୍ର, ଜାତି, ଲିଙ୍ଗ ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତା ସବୁବେଳେ ସମସ୍ୟାମୂଳକ ହୋଇଥାଏ. ତଥାପି ଏହା ଏକ ସମସ୍ୟା ରହିଛି ଏବଂ ନିରକ୍ଷରମାନଙ୍କର ମୋଟ ସଂଖ୍ୟା ଏବେ ବି ବହୁତ ଅଧିକ ଅଛି ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ସମାଜର ଲକ୍ଷ ଦିଗରେ ବଢ଼ୁଥିବା ଯେକୌଣସି ଦେଶ ନିଜର ଏହି ବିଶାଳ ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ନିରକ୍ଷର ରଖିପାରିବନି.
ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ଜ୍ଞାନ ଆୟୋଗର କେତେକ ପରିଣାମ ବିଚାରଧିନ ଯଥା :
- ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସାକ୍ଷରତାର ପୁନଃ ମୂଲ୍ୟାଙ୍କନ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ
- ସାକ୍ଷରତା ପ୍ରାରମ୍ଭ ପାଇଁ ବହୁମୂଖୀ ଅନୁରୋଧ ଯେପରିକି ସାକ୍ଷରତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ବା କମ୍ପ୍ୟୁଟରଭିତ୍ତିକ ଶିକ୍ଷାରେ ଆଇସିଟି (ICT) ର ବ୍ୟବହାର
- ବିଷୟବସ୍ତୁ ବିକାଶ ଏବଂ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ
- ରୀତି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଧାରଣା ଏବଂ ସାକ୍ଷରତାରେ ପ୍ରାରମ୍ଭ ନାମିତ ନୂତନ ଉପାୟ
- ବିଦ୍ଧିବଦ୍ଧ ଏବଂ ବିଦ୍ଧିଶୂନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଣାଳୀରେ ସମାନତା
|
|
|
